Więzień Soldau Edward hrabia Krasiński

Na terenach włączonych do Prus Wschodnich realizowano wytyczne Ericha Kocha, bezwzględnie germanizując ten obszar. Fundacja Kocha (Erich-Koch-Stiftung) przejęła majątek Krasińskich i Czartoryskich, obejmujący blisko 19 tysięcy hektarów. W znajdującym się tam pałacu, w 1940 roku, na polecenie władz niemieckich, zbudowano willę dla Kocha, co wiązało się z zniszczeniem blisko 160 polskich gospodarstw rolnych oraz wysiedleniem ponad 700 mieszkańców. Taki los spotkał również Edwarda hrabiego Krasińskiego (1870–1940), ostatniego ordynata dóbr opinogórskich oraz zarządcę Biblioteki Ordynacji Krasińskich. Oprócz tego napisał wiele opracowań pamiętnikarskich dokumentujących historię Mazowsza i Warszawy, a także aktywnie uczestniczył w życiu kulturalno-społecznym.

Dwukrotnie był więźniem Lager Soldau. Aresztowany 12 kwietnia 1940 roku, został osadzony na trzecim piętrze bloku obozowego w Działdowie, właściwie na poddaszu. Edward Krasiński (nr obozowy w Soldau 3322) opisał swoje pierwsze wrażenia po przybyciu do obozu: „Wjechaliśmy na ogromne podwórze koszarów; na jednym z budynków mogłem odczytać zamalowany niedokładnie napis «Koszary Grunwaldzkie»”.

21 kwietnia Krasiński został wezwany do komendanta obozu, SS-Obersturmführera Hansa Krausego. Podczas tego spotkania ordynat dowiedział się, że został zwolniony z obozu. Sytuacja była niejasna, a powód zwolnienia Krasińskiego pozostaje nieznany. Z całą pewnością decyzja ta nie leżała w kompetencjach komendanta obozu; o zwolnieniu hrabiego zadecydował młody oficer, przełożony Krausego, Friedrich Horst Schlegel. Po podjęciu decyzji o zwolnieniu hrabia otrzymał swoje rzeczy osobiste, w tym sygnet herbowy, a następnie został odprowadzony na dworzec w Działdowie, skąd powrócił do Opinogóry. Po raz drugi został aresztowany w lipcu lub sierpniu 1940 roku, a postawiono mu zarzut szkalowania władz niemieckich. Ponownie osadzono go w Soldau 20 listopada 1940 roku. Następnego dnia został przetransportowany do KL Dachau, gdzie zarejestrowano go 22 listopada 1940 roku pod numerem 21 623. Zmarł 8 grudnia 1940 roku w wyniku wycieńczenia i choroby serca.